W tej fascynującej opowieści, opartej na faktach, policjant Jerry Speziale, opisuje swoją burzliwą karierę jako jednego z najmłodszych pracowników DEA, instytucji zajmującej się zwalczaniem gangów narkotykowych. Jest to niezwykła historia, pełna zakulisowych intryg, kolumbijskich mafiosów, nagłych aresztowań, ryzykownych ucieczek. Historia Jerry'ego, dramatyczna i heroiczna, zatrważająca i zarazem inspirująca, trzyma w napięciu niczym hollywoodzki dreszczowiec. To wyprawa w inny nieznany świat, w mroczne sfery, opanowane przez kolumbijskie kartele narkotykowe. A także opis zakulisowych machinacji oraz pracy amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości, dla którego najdzielniejsi na co dzień narażają życie, wypełniając powierzone im obowiązki. Na podstawie książki koncern Warner Brothers przygotowuje film fabularny. zobacz opis »

Trzy metry nad niebem odniosła we Włoszech niebywały wprost sukces - w przeciągu trzech miesięcy od pierwszego wydania zrobiono pięć dodruków i sprzedano prawa do filmu, a egzemplarze powieści były masowo kserowane i przekazywane z rąk do rąk. Oto szesnastoletnia Babi, dziewczyna, z tak zwanego dobrego domu, świetna uczennica i przykładna córka, na skutek pogmatwanego splotu przypadków, poznaje Stepa, agresywnego chuligana, którego życie składa się z ćwiczeń na siłowni, wyścigów na motorze i bezsensownych bijatyk. Mimo krańcowo różnych charakterów i sprzeciwu apodyktycznej matki Babi, zakochują się w sobie bez pamięci. Pod wpływem tej miłości, która oczywiście nie ma szans na przetrwanie, zmieniają się oboje. Babi otwiera się na świat, dojrzewa, a Step staje się bardziej refleksyjny, łagodniejszy. Babi jest jedyną osobą, której Step powierza swój mroczny sekret, który tłumaczy jego agresywne i destrukcyjne zachowania. Swobodnie poruszając się w świecie pojęć, które określają świat włos... zobacz opis »

Abraham Karpinowicz (1918-2004) - pisarz, prozaik. Wilnianin, od 1949 roku zamieszkały w Izraelu. Twórczością literacką zajął się już w latach międzywojennych, będąc jeszcze uczniem szkoły średniej, a warsztat pisarski rozwinął i udoskonalił już po wojnie, w Izraelu, gdzie ukończył studia. Swe utwory publikował w pismach żydowskojęzycznych. Jest autorem jedenastu książek, z których sześć poświęcił życiu Żydów w przedwojennym Wilnie. Jego powołaniem życiowym była twórczość w języku jidysz oraz literackie utrwalanie obrazu żydowskiego Wilna. Był przewodniczącym Związku Pisarzy Żydowskich w Izraelu, prezesem Światowej Rady Kultury Jidysz oraz wykładowcą na organizowanych przez tę Radę seminariach z kultury jidysz (m.in. w Ściborowie pod Warszawą). zobacz opis »

?Wacław Borowy był spośród wszystkich naszych historyków literatury najsubtelniejszym",. Pierwsze to zdanie artykułu o Borowym Juliusza Kleinera mieści w sobie treść całej książki, która jest próbę zbiorowej monografii. Pisanie do niej przedmowy byłoby rodzajem zuchwalstwa. Niechaj więc wolno mi poprzestać na objaśnieniu, jak i dlaczego, tak a nie inaczej ułożony został zbiór artykułów będących rozbudowanymi nekrologami, czemu układ nie całkiem trzyma się chronologii, skąd podział na kilka odrębnych części książki. Odpowiedź nasuwa się taka: chciałem podsunąć Czytelnikowi możliwość zapoznania się z tekstami tu wybranymi po kolei - od pierwszej do ostatniej stronicy, podobnie jak byśmy to zrobili z powieścią biograficzną. Był Borowy bardzo znany i podziwiany w światku nie tylko polonistów - już jako dwudziestopięciolatek. Około czterdziestki stal się murowanym kandydatem na którąś z uniwersyteckich katedr, chociaż od habilitacji skutecznie się wymigiwał. Habilitacji, którą mu przyrz... zobacz opis »

Krajobraz niewoli to dwugłos rodzeństwa, które w młodości doświadczyło losu zesłańców do Kazachstanu. 13 kwietnia 1940 roku zostali wraz z matką zmuszeni przez władze sowieckie do opuszczenia ich rodzinnego miasta, Sokala, i deportowani w głąb ZSRR. Jako rodzina oficera Wojska Polskiego, ukrywającego się w Warszawie po ucieczce z oflagu, przeżyli gehennę zsyłki Polaków zamieszkałych na terenach Kresów Wschodnich Rzeczypospolitej. W relacjach Wandy i Witolda Smereczańskich uderza wyczulenie na specyfikę miejsc i ludzi - zesłańczego otoczenia. Świadectwo codziennego, heroicznego trudu przetrwania uzupełnione zostało cennymi obserwacjami zarówno obyczajów i zachowań miejscowej ludności, jak i przyrody w dużym stopniu współdecydującej o losie deportowanych. zobacz opis »